|
یکی از فواید داشتن مشاهیر ادبی بسیار ، این است که ما در روزگارانی که احتیاج شدید به نام برای نامگذاری خیابانها و اتوبانهای خودمان داریم، کم نیاوریم. اصولا مشاهیر به همچین دردی می خورند و دیگر هیچ.
از نام مشاهیر(و در پاره ای از اوقات از تخلص آنها فقط) برای نامگذاری بسیاری از نامها می توان استفاده کرد. اولین و رایج ترین استفاده از مشاهیر ، استفاده از نام آنها برای نامیدن خیابانها و اتوبانهاست. شما خود بنگرید و ببینید که اتوبان رز زیبا تر است یا اتوبان آیت الله صدر؟ خب قطعا می گویید اتوبان رز، ولی شما به نکته فرهنگی بودن این کار توجه نکرده اید. وقتی نام یکی از مفاخر ملی نام اتوبان بشود علاوه بر اینکه به ساکنان خود ایران زمین فرهنگ تزریق می کند، باعث نمایاندن این فرهنگ به ساکنان دیگر نقاط از کره خاکی می شود. حالا چه جوری اش را بیخیال شوید، ولی مطمئن باشید تاثیر خواهد داشت. شهرداری یا نمی دانم مسئولان ذیربط برای کاهش جرائم و افزایش فرهنگ ملی نام بعضی از نقاط اعتیاد خیز و قتل پرور از تهران را به نامهای مولوی و ناصر خسرو تغییر داده اند تا از افزایش جرائم جلوگیری کنند و خود این اقدام خط مشی برای دیگر کشورها خواهد بود.
بعضی از والدین چونان که با شعر و ادب و هنر پیوند بسیار عمیقی برقرار کرده اند نام میوهای مشترک زندگیشان را با نام های مشاهیر و مفاخر ملی آذین می بندند تا فرزندانشان بتوانند فرهنگی بار آورده شوند. نامهایی مثل سعدی، حافظ، خواجه عبدالله انصاری و یا مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی از این دسته اسما هستند. یک نمونه واقعی و زنده، کار ارزنده یکی از مشاهیر ملی و ادبی معاصر ماست که به لطف یزدان هنوز زنده است و به دلیل جو زدگی ادبی و مذهبی، نام فرزند بزرگوارش را حافظ ابوالفضل گذاشته است. حالا شما میتوانید فرض کنید که اهل خانه ویا بعدا در زندگی زناشویی و یا بچه اش او را به چه نامی می خوانند؟ حافظ؟ ابوالفضل؟ حابل؟ یا بوالفضل
بعضی از افراد هم هستند که به سیم آخر در زمینه ادبیات می زنند و هم نام و هم نام خانوادگی را با هم از نامهای مشاهیر ادبی انتخاب می کنند. نام هایی مثل حافظ سعدی زاده، بابا طاهر عریان پور، سهراب سپهری منش و یا محمد حسین بهچت تبریزی شهریارخو
همچنین نام بسیاری از مشاهیر را می توان اسم مکانهای صرفا فرهنگی کرد تا هم مردمی که به آنجا می آیند افراد با فرهنگی بشوند و هم مردم بیشتر ترغیب به شعر و ادب پارسی شوند. مکانهایی از قبیل حمام عمومی باباطاهر عریان، لوله کشی سهراب سپهری و ادوات ورزشی حکیم فردوسی و ...
همچنین از اسما مشاهیر می توان ایهامی لطیف و زیبا ساخت تا در فرد کارگر بیفتد و اورا مجذوب کند. مثل اتوبان (یا خیابان)شریعتی، باغ عروسی فردوسی، از بر کنی حافظ و دیگر مکانها. که البته ساختن چنین اسامی ای بسته به ذوق و شعور و آی کیو و استعداد و قریحه مناعت طبع و بلند نظری صاحاب مغازه دارد.
یکی از فواید داشتن مشاهیر ادبی بسیار ، این است که ما در روزگارانی که احتیاج شدید به نام برای نامگذاری خیابانها و اتوبانهای خودمان داریم، کم نیاوریم. اصولا مشاهیر به همچین دردی می خورند و دیگر هیچ.
از نام مشاهیر(و در پاره ای از اوقات از تخلص آنها فقط) برای نامگذاری بسیاری از نامها می توان استفاده کرد. اولین و رایج ترین استفاده از مشاهیر ، استفاده از نام آنها برای نامیدن خیابانها و اتوبانهاست. شما خود بنگرید و ببینید که اتوبان رز زیبا تر است یا اتوبان آیت الله صدر؟ خب قطعا می گویید اتوبان رز، ولی شما به نکته فرهنگی بودن این کار توجه نکرده اید. وقتی نام یکی از مفاخر ملی نام اتوبان بشود علاوه بر اینکه به ساکنان خود ایران زمین فرهنگ تزریق می کند، باعث نمایاندن این فرهنگ به ساکنان دیگر نقاط از کره خاکی می شود. حالا چه جوری اش را بیخیال شوید، ولی مطمئن باشید تاثیر خواهد داشت. شهرداری یا نمی دانم مسئولان ذیربط برای کاهش جرائم و افزایش فرهنگ ملی نام بعضی از نقاط اعتیاد خیز و قتل پرور از تهران را به نامهای مولوی و ناصر خسرو تغییر داده اند تا از افزایش جرائم جلوگیری کنند و خود این اقدام خط مشی برای دیگر کشورها خواهد بود.
بعضی از والدین چونان که با شعر و ادب و هنر پیوند بسیار عمیقی برقرار کرده اند نام میوهای مشترک زندگیشان را با نام های مشاهیر و مفاخر ملی آذین می بندند تا فرزندانشان بتوانند فرهنگی بار آورده شوند. نامهایی مثل سعدی، حافظ، خواجه عبدالله انصاری و یا مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی از این دسته اسما هستند. یک نمونه واقعی و زنده، کار ارزنده یکی از مشاهیر ملی و ادبی معاصر ماست که به لطف یزدان هنوز زنده است و به دلیل جو زدگی ادبی و مذهبی، نام فرزند بزرگوارش را حافظ ابوالفضل گذاشته است. حالا شما میتوانید فرض کنید که اهل خانه ویا بعدا در زندگی زناشویی و یا بچه اش او را به چه نامی می خوانند؟ حافظ؟ ابوالفضل؟ حابل؟ یا بوالفضل!
بعضی از افراد هم هستند که به سیم آخر در زمینه ادبیات می زنند و هم نام و هم نام خانوادگی را با هم از نامهای مشاهیر ادبی انتخاب می کنند. نام هایی مثل حافظ سعدی زاده، بابا طاهر عریان پور، سهراب سپهری منش و یا محمد حسین بهچت تبریزی شهریارخو
همچنین نام بسیاری از مشاهیر را می توان اسم مکانهای صرفا فرهنگی کرد تا هم مردمی که به آنجا می آیند افراد با فرهنگی بشوند و هم مردم بیشتر ترغیب به شعر و ادب پارسی شوند. مکانهایی از قبیل حمام عمومی باباطاهر عریان، لوله کشی سهراب سپهری و ادوات ورزشی حکیم فردوسی و ...
همچنین از اسما مشاهیر می توان ایهامی لطیف و زیبا ساخت تا در فرد کارگر بیفتد و اورا مجذوب کند. مثل اتوبان (یا خیابان)شریعتی، باغ عروسی فردوسی، از بر کنی حافظ و دیگر مکانها. که البته ساختن چنین اسامی ای بسته به ذوق و شعور و آی کیو و استعداد و قریحه مناعت طبع و بلند نظری صاحاب مغازه دارد.
تموم شد.
(در ضمن ما یادمون رفت یه چیزیو ذکر کنیم دوست خوبمون به روش کاملا محترمانه و دور از بی ادبی به ما یادآوری کردند. ایده ی این اثر از چلچراغ بود، از همینجا از دوست با ادبمون تشکر، و از تمامی مسئوالان چلچراغ عذر خواهی می کنیم)
|
