دیگر نمی توانستم.

صدای پایم از انکار راه برمی خاست

و یاسم از صبوری روحم وسیع تر شده بود

و آن بهار، و آن وهم سبز رنگ

که بر دریچه گذر داشت، با دلم می گفت:

نگاه کن

تو هیچ گاه پبش نرفتی

تو فرو رفتی!

-----

فروغ

آن شب آمد به سرای من و خاموش نشست

سر فرو داشت نمی گفت سخن

نگهش از نگهم داشت گریز

مدتی بود که دیگر با من

بر سر مهر نبود

آه این درد مرا می فرسود:

((او به دل عشق دگر می ورزد؟))

آنها آمدند و کمونیستها را بردند- و من مخالفتی نکردم، چون کمونیست نبودم. آمدند و سوسیالیستیها را بردند- و من اعتراضی نکردم، زیرا سوسیالیست نبودم. آمدند و یهودیان را بردند- و من کلامی بر لب نیاوردم، چرا که یهودی نبودم.  و آنگاه آمدند و مرا هم بردند- و کسی نمانده بود که زبان به مخالفت گشاید.

----

پی نوشت :

۱.  شعری که برخی آن را نوشته برتولت برشت و برخی نوشته مارتین نی‌مولر می‌دانند و به شکل‌های مختلف نقل شده است.

کمی جلو آمد مدتی به او چشم دوخت و بعد ناگهان زن را در آغوش کشید.

مدتی به همان حال ماند بلکه بتواند او را آرام کند.

اما زن مثل دختربچه ای که عروسکش را به زور گرفته باشند هنوز می گریست.

مرد پیشانی او را بوسید و آرام گفت: ناهید گریه نکن. صبر داشته باش. من منتظرت می مانم.

در سکوت سنگینی که تنها هق هق زن آن را می شکست دفترچه ی سرخ رنگ مرد سوراخ شد.

در این لباس سفید چقدر شبیه روشنک شده بود

دیگر نتوانست جلوی خودش را بگیرد

رویش را گرداند و چشمهایش پر اشک شد

همه خیال کردند اشک شوق است.

----------------------------------------------------------------------

ايده ي اوليه ي اين مينيمال رو از داستان مردگاندر كتاب دوبليني ها اثر جيمز جويس گرفتم.

(خواندن اين كتاب رو به همه توصيه مي كنم.)

show را فشار داد و sms باز شد:

"I love you"

از طرف Ali بود. لبخند ملايمي زد و message را forward كرد براي Kami joon...

-------------------------

۱. سلام! من هم برگشتم.

۲. تازگي ها افتادم رو دور مينيمال(شايدم از قبل افتاده بودم!)

۳. خلاصه اينكه اين شروعش بود. اميدوارم خوشتون بياد.

هرگز سپیده دم را،

                    این گونه سرخ سرخ ندیدم.

                    رگبار بی امان قساوت را

                                                    هرگز

                                                    این سان درازنا نشنیدم.

                     موج عظیم مردم،

                     جوشان و دادخواه

                                          فریاد می کشیدند:

                       ازجان خود گذشتیم

                                          با خون خود نوشتیم

                       یا مرگ یا مصدق

                       یا مرگ یا مصدق.

-----

پی نوشت:

۱. خدایی نکده مقصود سیاسی ندارم ها.

۲. مرحوم فریدون مشیری، تا صبح تابناک اهورایی، رگبار بی امان، صفحه ۳۷.

۳. شعر طولانیه. من بند اولش رو نوشتم.

۴. به اینجا سر بزنید و حوصله کنید و مطالب رو بخونید.

۵. از این به بعد دیگه سیاسی نمی نویسم  تا آن هنگام که خدای تعالی خواهد.

امسال بنده و سایر نویسندگان این بلاگ کنکوری بودیم و در حال حاضر که این سطور نگاشته می شود نیز هستیم ( کنکور آزاد مونده هنوز ). سالی که به خواندن و خواندن و خواندن و تست و آزمون و کتاب و مداد نرم مشکی و تکنیک دایره و ضرب در و کاظم خان و بهمن جون بازرگانی و خوشخوان و کتاب های گاج رو چندین بار خواندن و هفت کنکور و ده استاد و بانک تست و هزار تا چیز مزخرف دیگه ( البته به زعم بنده ) گذشت.* سالی که به کله ام قفل زدم تا فکر غیر درسی نکنم، خلاقیت رو تعطیل کردم، کتاب های شعر و فلسفه و رمان و نجوم رو به بایگانی سپردم. واقعا برای بنده که غیر درس هزار تا کار دیگه هم می کردم و معادل ساعت درس خوندنم مطالعه غیر درسی داشتم عذاب آور بود. به هر حال گذشت و الان دارم در این مغز رو وا می کنم که یه کم باد بخوره.

خیلی دوست ندارم خاطرات این سال رو یادآوری کنم و یا از سیستم آموزشی کشور آه و فغان سر بدم و از این حرفای قشنگ قشنگ بزنم. فقط می خواستم یه چیزی در مورد کنکور اینجا بنویسم و بگم که چندان از این سال لذت نبردم، بلکه نتیجش سبب خیر بشه که بگیم به یه جایی رسیدیم!

از این به بعد روال بلاگ چندان تغییر نخواهد کرد. فقط سعی می کنم دو سه روز یه بار آپدیت بشه و اینکه یادداشت ها افزایش پیدا خواهد کرد. شما هم دوست داشتین بخونین، دوست هم نداشتین چندان مهم نیست.

من از راه می گویم،

            از راهی که تا بیگاه در آن خواهم پیمود.

            از آن جایی که تا دوردست ها، خاکستری است.

                                                می دانی؟

                                                تا دوردست چیزی نیست،

                                                شاید قدمی!

من از راه می گویم،

            راهی که پیمودنش را دوست دارم،

            انگار فقط پیمودنش را دوست دارم،

                                                نه مقصدش را!

                                                عین سفر!

من از راه می گویم،

            راهی که شعله های این فانوس کور، این فانوس پیر،

            این فانوس کور و پیر، آن را روشن می کند.

                                                راهی که فقط خاکستری است،

                                                نه سیاه، نه سفید!

من از راه می گویم،

            راهی که...

            دست هایت را به من بده،

            دل در این کوری فانوس ببند،

                                               ما راه خواهیم رفت،

                                               تا بیگاه!

خاطراتی همه دور،

که شده خاک درین سینه گور...

قلبی از جنس بلور

می شکند در دل این خلوت کور...

و تو ای سنگ صبور!

می کنی از پس این درد، چه آسوده عبور!

می کنم فاصله ها باز مرور...

آه! چه دوری تو، چه دور!

------------------------------------------------

فربد، تهران، ۲۷/۴/۱۳۸۷

نغمه شب می نوازد

ماهتاب رنگ جنون را

بر سرم خوش می دواند

در دلم مستی و مستی

آتشی سوزان فشاند

موج رقص انگیز مویت

بر گمان طوفان نشاند

من کنون خاموش و خاموش

سر به دامان تو دارم

گرمی دست نوازش

دست جانم می سپارم

پرده افتاد
صحنه خاموش
آسمان و زمین مانده مدهوش
نقش ها ، رنگ ها ، چون مه و دود
رفته بر باد
مانده در پرده گوش
رقص خاموش فریاد

 
پرده افتاد
صحنه خاموش
وز شگفتی این رنگ و نیرنگ
خنده یخ بسته بر لب
گریه خشکیده در چشم

به ستوه آمدم از این شب تنگ

دیرگاهی ست که در خانه همسایه من خوانده خروس

وین شب تلخ عبوس

می فشارد به دلم پای درنگ.