آن شب آمد به سرای من و خاموش نشست

سر فرو داشت نمی گفت سخن

نگهش از نگهم داشت گریز

مدتی بود که دیگر با من

بر سر مهر نبود

آه این درد مرا می فرسود:

((او به دل عشق دگر می ورزد؟))

"خسته ها می میرند برای خوابیدن.

ولی خسته ها می خوابند برای مردن!"

همین!

گالیله: بله. اعتراف می کنم و سخن خود را پس می گیرم.

اسقف: آیا می پذیرید مدل بطلمیوس که با کتاب مقدس همخوانی دارد تنها تصویر صحیح و بدون شبهه از عالم هستی است و مدلهای دیگر همگی مجعول و دروغین هستند؟ آیا محوریت و مرکزیت و ثبات زمین را می پذیرید؟

گالیله: بله. همه را می پذیرم.

در این هنگام یکی از شاگردان گالیله که در مجلس حضور داشت از جایگاه خود برمی خیزد و با خشم و با صدای بلند رو به گالیله می گوید: وای بر ملتی که قهرمان ندارد.

گالیله به آرامی به سوی او برمی گردد و می گوید: وای بر ملتی که به قهرمان نیاز دارد.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

اصل متن مربوط میشه به یکی از نمایشنامه های برشت. من مضمون اون رو جایی شنیدم و با نثر خودم بازنویسی اش کردم.

کمی جلو آمد مدتی به او چشم دوخت و بعد ناگهان زن را در آغوش کشید.

مدتی به همان حال ماند بلکه بتواند او را آرام کند.

اما زن مثل دختربچه ای که عروسکش را به زور گرفته باشند هنوز می گریست.

مرد پیشانی او را بوسید و آرام گفت: ناهید گریه نکن. صبر داشته باش. من منتظرت می مانم.

در سکوت سنگینی که تنها هق هق زن آن را می شکست دفترچه ی سرخ رنگ مرد سوراخ شد.

در این لباس سفید چقدر شبیه روشنک شده بود

دیگر نتوانست جلوی خودش را بگیرد

رویش را گرداند و چشمهایش پر اشک شد

همه خیال کردند اشک شوق است.

----------------------------------------------------------------------

ايده ي اوليه ي اين مينيمال رو از داستان مردگاندر كتاب دوبليني ها اثر جيمز جويس گرفتم.

(خواندن اين كتاب رو به همه توصيه مي كنم.)

show را فشار داد و sms باز شد:

"I love you"

از طرف Ali بود. لبخند ملايمي زد و message را forward كرد براي Kami joon...

-------------------------

۱. سلام! من هم برگشتم.

۲. تازگي ها افتادم رو دور مينيمال(شايدم از قبل افتاده بودم!)

۳. خلاصه اينكه اين شروعش بود. اميدوارم خوشتون بياد.

خاطراتی همه دور،

که شده خاک درین سینه گور...

قلبی از جنس بلور

می شکند در دل این خلوت کور...

و تو ای سنگ صبور!

می کنی از پس این درد، چه آسوده عبور!

می کنم فاصله ها باز مرور...

آه! چه دوری تو، چه دور!

------------------------------------------------

فربد، تهران، ۲۷/۴/۱۳۸۷

فکری که با اندوه همراه بود.

نوشته بود: "نسلهای محکوم به صد سال تنهایی٬ فرصتی برای زندگی دوباره در روی کره

زمین نخواهند داشت."

به این فکر افتادم که در لحظه مرگ٬ از زندگی ای که کردم چقدر راضیم؟

چه کارهایی به ذهنم می رسه که می تونستم انجام بدم و انجام ندادم؟

بیاین راجع به این جمله از گابریل گارسیا مارکز کمی فکر کنیم.

شاید دیدمون درباره زندگی کمی بازتر بشه...

نغمه شب می نوازد

ماهتاب رنگ جنون را

بر سرم خوش می دواند

در دلم مستی و مستی

آتشی سوزان فشاند

موج رقص انگیز مویت

بر گمان طوفان نشاند

من کنون خاموش و خاموش

سر به دامان تو دارم

گرمی دست نوازش

دست جانم می سپارم

به ستوه آمدم از این شب تنگ

دیرگاهی ست که در خانه همسایه من خوانده خروس

وین شب تلخ عبوس

می فشارد به دلم پای درنگ.

گفتمش:

شیرین ترین آواز چیست؟

چشم غمگینش برویم خیره ماند،

قطره قطره اشکش از مژگان چکید،

لرزه افتادش به گیسوی بلند،

زیر لب، غمناک خواند،

ناله زنجیرها بر دست من!

گفتمش

آن گه که از هم بگسلد...

خنده تلخی به لب آورد گفت:

آرزویی دلکش است، اما دریغ!

بخت شوم ره بر این امید بست

و آن طلایی زورق خورشید را

صخره های ساحل مغرب شکست!...

من بخود لرزیدم از دردی که تلخ

در دل من با دل او می گریست

آهسته می سوزم،

در سوز سردم

چون آتشی خاموش

تنهایم بگذار،

در کنج خلوتی تاریک

تا بسوزم تیره و آرام،

بی هراس،

که شعله سرد را

از سردی هراسی نیست

گرما را هراس باید،

که سرما را گریزی نیست.

در گوشه ای بی روح

که یخبندان ابدی است،

آرام با خود می خوانم

که شعله خاموش را

بیمی از بوران نیست.

شادی آرام می گرید

تا غم هق هق اش را نشنود

او نمی داند

که غم،

جز خنده صدایی نمی شنود.

تقدیم به روح بزرگ شاعری که غروبش، شعر را سیاه پوش کرد...

رفتی،

آرام پر کشیدی

پر کشیدی و ما را،

در این دنیای خاک،

تنها گذاشتی

رفتی،

رفتی پیش آن خدایی

که پیش از اینها می گفتی:

"خانه ای دارد میان ابرها"

و چقدر زود

گذشته ها، گذشت

و چقدر زود،

دیر شد

ناگهان چقدر زود...

خاموش می سوزم،

بی نگاهت،

آرام، آرام

آسان می بازم،

بی حضورت،

زندگی را، آسان

بی چشمانت،

اشکی خشکیده ام،

تلخ.

در غم می پیچم،

با غمت

خاموش، سوزان.

چه بگویم؟

که حرفها روزه سکوت را نمی شکنند

و کلمات تا غروب جان افطار نمی کنند

چه بگویم؟

که قلب ها خاموشند

که سنگها غرق سکوتند

چه بگویم؟

که عشق، خفته است

در این سرما، در این سکوت

بگذار صدایم آهسته،

وقتی با خشتهای سنگی

دیوار غرورم را محکم، می ساختم

نمی دانستم

که عشقت دل سنگ را آب می کند.

می روم،

بی تو، امّا

دلم با توست.

میشنیدی، کاش!

دلم گوید:

می رود،

بی من، امّا

من اش با توست.

می برد،

جسمش، امّا

خودش با توست.

مرا ببخش

عشق من قافیه نمی داند.

خورشید که پشت مژگانت غرق غروب شد،

نگار نقره ماه،

میان حوض آسمان،

نقش بر آب شد،

     تسلیم خواب شد.

من بیدار بودم

و دیدم که ماهت را ندیدم.

ندیدم و دیدم که برخود لرزیدم

آشفتم،

     شکستم،

          فرو ریختم

وقتی خورشیدت را از شب نگاهم بردی،

من بودم که از خوابِ بیداری،

جستم،

     گریختم

به دنبال روشن ترینِ تاریکترین،

جای جای آسمان شبزده رویایم را

زیرو رو ساختم

اما سرما،

حجم رویاها را می سوزاند

و کابوس

چادر افراشته بود.

در طلوع تاریکی،

دیدم که هیچ چیز ندیدم

لحظه ای گذشت،

و لحظه های گذشته،

     حال،

          آینده،

گذشت شدند و گذشتند

من آشفتم،

          سوختم،

               گداختم

من همه چیزم را باختم

می دانستم،

من همیشه بازنده خورشید تو بودم،

     هستم،

          می مانم.

حریق خزان بود و تاراج باد.

من آهسته در دود شب رو نهفتم

و در گوش برگی که خاموش خاموش می سوخت

                                                               گفتم:

- مسوز این چنین گرم در خود مسوز!

مپیچ این چنین تلخ برخود مپیچ

که گر دست بیداد تقدیر کور

تو را می دواند به دنبال باد

مرا می دواند به دنبال هیچ!

بخشی از شعر با برگ/ فریدون مشیری/ از خاموشی