سکوت !

نوشته های پیشین

آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385
اردیبهشت 1385

آن گاه یک روز مرگ آمد. با همه ی متانت اش. با همه ی سنگینی اش. با همه تلخی و هراس ناکی اش. مهتاب قایق های کاغذی مرا که در آب شناور بودند غرق کرد و من بادبادک او را پاره کردم. او ماشین کوکی مرا شکست و من موهای عروسک اش را کشیدم. بعد هر دو چاقو هامان را در آوردیم. دست هامان از شدت هیجان می لرزید و چشم هامان خیس شده بود. مرگ در چند قدمی ایستاده بود. بعد هر دو چاقو هامان را در سینه های هم فرو بردیم.

مصطفی مستور - چند روایت معتبر - صفحه ی 26

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ

RSS