خاموش می سوزم،

بی نگاهت،

آرام، آرام

آسان می بازم،

بی حضورت،

زندگی را، آسان

بی چشمانت،

اشکی خشکیده ام،

تلخ.

در غم می پیچم،

با غمت

خاموش، سوزان.

چه بگویم؟

که حرفها روزه سکوت را نمی شکنند

و کلمات تا غروب جان افطار نمی کنند

چه بگویم؟

که قلب ها خاموشند

که سنگها غرق سکوتند

چه بگویم؟

که عشق، خفته است

در این سرما، در این سکوت

بگذار صدایم آهسته،

                             گوشه چشمی و دلم را به غمی شاد کنی

هستی ام از پس تو بی تو ندارد معنی

                              قدمی ار بنهی، قفل دلم باز کنی

بودنم بی رخ تو، چون شب بی مهتابی،

                              بی فروغی ازلی، تا به ابد ظلمانی

آید آن مرغ سحر که از تو بدارد خبری

                              باز گوید برما، از اثر بی اثری

ار سکوت دل مارا به صفیری شکنی،

                              دگرم هیچ نماند بی تو هرگز سخنی.

۸۶/۷/۱۳

عکس از احمد عزتی

وقتی با خشتهای سنگی

دیوار غرورم را محکم، می ساختم

نمی دانستم

که عشقت دل سنگ را آب می کند.

می روم،

بی تو، امّا

دلم با توست.

میشنیدی، کاش!

دلم گوید:

می رود،

بی من، امّا

من اش با توست.

می برد،

جسمش، امّا

خودش با توست.

مرا ببخش

عشق من قافیه نمی داند.

خورشید که پشت مژگانت غرق غروب شد،

نگار نقره ماه،

میان حوض آسمان،

نقش بر آب شد،

     تسلیم خواب شد.

من بیدار بودم

و دیدم که ماهت را ندیدم.

ندیدم و دیدم که برخود لرزیدم

آشفتم،

     شکستم،

          فرو ریختم

وقتی خورشیدت را از شب نگاهم بردی،

من بودم که از خوابِ بیداری،

جستم،

     گریختم

به دنبال روشن ترینِ تاریکترین،

جای جای آسمان شبزده رویایم را

زیرو رو ساختم

اما سرما،

حجم رویاها را می سوزاند

و کابوس

چادر افراشته بود.

در طلوع تاریکی،

دیدم که هیچ چیز ندیدم

لحظه ای گذشت،

و لحظه های گذشته،

     حال،

          آینده،

گذشت شدند و گذشتند

من آشفتم،

          سوختم،

               گداختم

من همه چیزم را باختم

می دانستم،

من همیشه بازنده خورشید تو بودم،

     هستم،

          می مانم.

حریق خزان بود و تاراج باد.

من آهسته در دود شب رو نهفتم

و در گوش برگی که خاموش خاموش می سوخت

                                                               گفتم:

- مسوز این چنین گرم در خود مسوز!

مپیچ این چنین تلخ برخود مپیچ

که گر دست بیداد تقدیر کور

تو را می دواند به دنبال باد

مرا می دواند به دنبال هیچ!

بخشی از شعر با برگ/ فریدون مشیری/ از خاموشی