سکوت !

آزادی با زنجیر می آیی ؟

صفحه اصلی | آرشيو مطالب | تماس با من | وبلاگ رسانه |

Template

در این خلوت گاه

در این هجوم بی عبور

فریاد های درونم به آسمان تاریک تردید بر خواست

سکون، هجوم افکار و این آسمان تیره

چشمانم را بست

وجودم را سراسر پوشاند....راه را اشتباه آمدم.

انگار در دوردست...آسمان گشوده شد.

همه بالا رفتند...تاعرش

نور وجودشان را لبریز کرد...

آری آن ها رسیدند...و من در این کوری ماندم...تا ابد.

------------

پ.ن : این شعر نیست صرفا نا خودآگاه منه که اجازه دادم به کلام تبدیل شه!

\|	نوشته شده توسط سکوت

کجایی ای محبوب من؟

آه، چقدر بزرگ است عشق؟

و چه بی مقدارم من!

\|	نوشته شده توسط سکوت

من همان خاطره ای هستم که فراموش شده،

همان راهی هستم که از آن منحرف شده اند،

همان ایمانی هستم که به کفر بدل کرده اند،

همان قرآنی هستم که مهجور مانده،

همان دینی هستم که تکذیبش کرده اند،

همان صراطی هستم که از آن رو گردانده اند،

چشم خدایم، دست خدایم و دروازه خدا

دستاویز استوار راه خدایم و کلمه تقوای او

همان گوش شنوایم که خدا می گوید : ( و گوش های شنوا آن را در می یابند )

من اولین کسی هستم که در روز قیامت برای دادخواهی در برابر خدا زانو می زند.

امام علی (ع) - منابع : تفسیر نور الثقلین و شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید

خط معلی - دیجیتال آرت - اثر استاد حمید عجمی

\|	نوشته شده توسط سکوت

مردم این روستا از کشیشان و راهبان آموخته اند که هر کس از خود تفکر و اندیشه ای داشته باشد منفور است. آن ها چنین آموزش داده اند که ار کسانی که در زندگی شان به جستجوی حقیقت بر می خیزند دوری جویید و پیرویشان نکنید. اگر در این روستا بمانم و به مردم بگویم: برادران، بیایید و خدای را طبق آنچه روحمان می گوید پرستش کنیم نه آن چه کشیشان می خواهند، زیرا خدا نمی خواهد در جهالت بمانیم و کورکورانه تقلید کنیم. آن ها خواهند گفت که او کافر است و در برابر اختیاری که خدا بر دست کشیشان و راهبانش قرار داده، سرکشی می کند. و اگر به آن ها بگویم: برادرانم، به ندای قلبتان گوش فرا دهید و از فرمان روح عمیقی که باشماست پیروی کنید. آن ها خواهند گفت که این شیطان است و از ما می خواهد که آن چه خدا به عنوان واسطه بین آسمان و زمین قرار داده انکار کنیم...

نه کتاب - جبران خلیل جبران - کتاب ششم، خلیل کافر، صفحه ی ۲۳۲

\|	نوشته شده توسط سکوت

آن گاه یک روز مرگ آمد. با همه ی متانت اش. با همه ی سنگینی اش. با همه تلخی و هراس ناکی اش. مهتاب قایق های کاغذی مرا که در آب شناور بودند غرق کرد و من بادبادک او را پاره کردم. او ماشین کوکی مرا شکست و من موهای عروسک اش را کشیدم. بعد هر دو چاقو هامان را در آوردیم. دست هامان از شدت هیجان می لرزید و چشم هامان خیس شده بود. مرگ در چند قدمی ایستاده بود. بعد هر دو چاقو هامان را در سینه های هم فرو بردیم.

مصطفی مستور - چند روایت معتبر - صفحه ی 26

:: نوشته های پیشین

وهم سبز قصه ! خواب یا مرگ؟ قهرمان زندگی برای زیستن گاهی این گوشه کنار... دفترچه سایه روشن روزهای تاکنون

:: آرشيو مطالب

آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 خرداد 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 شهریور 1385 مرداد 1385 تیر 1385 خرداد 1385 اردیبهشت 1385 آرشیو کامل وبلاگ

:: آرشیو موضوعی

ادبیات اندیشه یادداشت طنز هنر Technorati Blog Tools

:: بخش ويژه

سکوت !

Template

pctfx3.3

Desert Float Template

میزبانی میزبان هاست دامین دامنه دومین