تو می روی

تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام

که سال های سال

در انتظار تو

کنار این قطار رفته ایستاده ام

و همچنان

به نرده های ایستگاه رفته

تکیه داده ام!

از کتاب دستور زبان عشق / قیصر امین پور / لازم به ذکر هست که این کتاب طی این هفته به بازار می آد.

تو به من خندیدی
 و نمی دانستی
 من به چه دلهره از باغچه همسایه
 سیب را دزدیم
 باغبان از پی من تند دوید
 سیب را دست تو دید
 غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خک
 و تو رفتی و هنوز
 سالهاست که در گوش من آرام آرام
 خش خش گام تو تکرار کنان
 می دهد آزارم
 و من اندیشه کنان غرق این پندارم
 که چرا
 خانه کوچک ما سیب نداشت

شعر از حمید مصدق  /  اشک سیب - عکسی که در رابطه با این شعر گرفتم. ( لطفا ببینید )

وقتی از دنبال کردن نسل ها خسته شدم و از کاروان مردم سنگی بیزار شدم، تنها، به سوی دره ی سایه ی زندگی رفتم، جایی که کوشش های گذشته، خود را در وادی گناه پنهان می کنند، و روح آینده به آسایش و آرامش طولانی می نشیند. آن جا، در کناره ی جوی اشک و خون، که چون افعی می خزد و مثل رویاهایی هولناک می پیچد، به نجوای ترسناک روح بندگی گوش سپردم و به نیستی چشم دوختم.

وفتی شب به نیمه رسید و ارواح از نهانگاهشان برون آمدند، لاشه ای دیدم که به زانو افتاده به ماه خیره شده بود. به او نزدیک شدم و پرسیدم : نام تو چیست؟

آن سایه ی ترسناک لاشه پاسخ داد :

نام من آزادی است.

و جویا شدم :

فرزندانت کجایند؟

و آزادی اشکبار و ناتوان پاسخ داد :

یکی از آنها به صلیب کشیده شد و مرد و دیگری دیوانه شد و آن دیگری هنوز متولد نشده است.

لنگان لنگان دور شد و در آینده سخن گفت، اما چشمان مرا مهی فرا گرفت و گریهی قلبم، بینایی و شنوایی را پدید آورد.

         جبران خلیل جبران - نه کتاب ( گنجینه ی جبران ) - کتاب دوم ( بندگی صفحه ی ۵۹ )

پنجره ها گشوده می شود،

                        رو به آسمان،

                                    آسمان تردید!

چشم هایم را باز می کنم،

                        به سوی این همه شکوه، عظمت،

                                                            مبهوت مانده ام.

در این سردگمی، فریاد بر آورده ام،

                        عزم تورا کرده ام ولی،

                                    ولی این بندهای تردید، مرا احاطه کرده اند.

خدایا، ای مطلق،

            مرا بالا ببر، آن قدر که در گستره ی نگاه تو،

                                    در سردرگمی افکار تو ... بمانم!