قدم گذاشته است...دلش پر است از اندوه و غم، غم این و آن، برادر، پدر، نامهربانی ها، این مردم، آن هایی که تنهایش گذاشتند، آن هایی که گفتند: ابن علیاکنون صلاح دین این است که بیعت کنی! ...وای،...وای ازاین مردم بی ارداه، وای از این مردم سست ایمان، وای بر آن هایی که امام به درب خانه شان رفت، وای برآن هایی که شهادت را پس زدند...وای...

                مردم برده دنیایند و دین، نباتی روی زبانشان است، تامزه ای از آن می آید دین شان را نگه می دارند و تا ینای آژمایش می شوددین داران کم می شوند !

او می بیند، روزها و شب های بعد را، هنگامی را که صحرا غرق در فریاد سکوت می شود، آن هنگام که تنها صدایی که شنیده خواهد شد، صدای اهل بیتش است، هنگامی که صدای یا ابتای دخترش صحرا که هیچ، عرش را به لرزه در می آورد...آنگاه که خواهرش تنها می شود و با رفتنش غمی دیگر بر دل او می گذارد...

               آنکس که تو را شناخت جان را چه کند ؟

                                                              فرزند و عیال و خانمان را چه کند ؟

               دیوانی کنی هر دو جهانش بخشی،

                                                             دیوانه ی تو هر دو جهان را چه کند ؟

خورشید دیوانه وار می تابد، و قوسش را طی می کند...غرق در خون پایین می رود...مثل همه، مثل همیشه،...اوهم تمام می شود...همه چیز تمام می شود...تاریخ می ماند...و یک نام و من و تو !

خیزید، مرهم از پی تسکین بیاورید!

دست خداست این که شکستید بیعتش،

دستی خدای گونه تر از این بیاورید!

وقت غروب آمده، سر های تشنه را،

از نیزه های بر شده، پایین بیاورید!

امشب برای خاطر طفل سه ساله ام

یک سینه ریز، خوشه ی پروین بیاورید!

گودال، تیغ کند، سنان های بی شمار

یک ریگزار، سفره چرمین بیاورید!

سر ها ورق ورق، همه قرآن سر مدی ست!

فالی بزنید و سوره ی یاسین بیاورید!

خاتم سوی مدینه بگو بی نگین برند!

دست بریده، جانب ام البنین برند!

                                                     از علی رضا قزوه