لطفا حوصله کنید...شاید ارزش خوندنو داشته باشه...

---------------------------------------------------------------------

اینک آغوش

قدم در کوچه گذاشته ام

                بی هدف،

                                بی صدا،

                                                آرام...

                                                                سرگشته...

قدم هایم سست است،

                همانند اعتقادم،

                                برگها...ریزش شان، مرگ را تداعی می کند.

                                                                سکوت،

                                                                سکون و خرد شدن برگ ها زیرپا...واژه ها می آیند و من...

گم شده ام، سرگشته ام و در این واژه ها غوطه ور...

                مرگ قدم به قدم نزدیک می شود ومن،

                                                 لحظه به لحظه بیشتر غرق می شوم، در افکارم،اعمالم، و سیاهی ها.

         دلم ابری می خواهد،

                            بیاید،

                                ببارد، تا شاید بزداید، سیاهی ها را...

                                                         همان هایی که چشمانم را بسته اند.

دلم قطره ای می خواهد،

                قطره ای اخلاص،

                                                می دانم، او برایم، دریایش می کند.

سالهاست که فریاد وجودم خاموش مانده...

                                                سرشتم سوخته...پی نامهربانی ها...پی بی خیالی ها.

دلم گام می خواهد،

                گامی استوار،

                                که اندکی به سویش بروم...

                می دانم، اگر بروم،

                                در گرمای وجودش می سوزم...او مرا سیراب خواهد کرد.

سالهاست که دلم می خواهد قدم بزنم،

                                در وادی عشق،

                                                در کوی بازگشت،

                                                                دلم ابرهای پاییز را می خواهد، ببارد، تا شابد بزداید.

دلم اورا می خواهد،

سالهاست که این سکوت،

                                تاریکی ها،

                                                این اشباح، مرا احاطه کرده اند...

                                دارند مرا پایین می کشند...

                                                دلم اورا می خواهد،

                                                دلم دستان گرمش را می خواهد،

                                                                می خواهم اوج بگیرم،

                                                                                                بالا بروم.

می دانم، او در این نزدیکی هاست.

هممون داریم ثانیه به ثانیه به مرگ نزدیک می شیم...ولی همیشه به خودمون می گیم حالا که وقت هست...ولی یه روز می رسه که دیگه هیچ وقتی نمونده... می ترسم ... خیلی زیاد !

خیلی وقته که بلگ رو اپ نکردم...سرم خیلی شلوغه با درسا و....

امروز این ایمیل به دستم رسید متنش قشگه پیشنهاد می کنم حوصله کنید و بخونید...موقع خوندنش داشتم آهنگ Weight of the World  از اوانیسنس گوش می کردم... آهنگ سنگینیه ولی خیلی رومن تاثیر گذاشت...

ارزشمندترين چيزهاي زندگي معمولا ديده نميشوند ويا لمس نميگردند، بلکه در دل حس ميشوند. پس از 21 سال زندگي مشترک همسرم از من خواست که با زن ديگري براي شام و سينما بيرون بروم. زنم گفت که مرا دوست دارد ولي مطمئن است که اين زن هم مرا دوست دارد و از بيرون رفتن با من لذت خواهد برد .زن ديگري که همسرم از من ميخواست که با او بيرون بروم مادرم بود که 19 سال پيش از اين بيوه شده بود ولي مشغله هاي زندگي و داشتن 3 بچه باعث شده بود که من فقط در موارد اتفاقي ونامنظم به او سر بزنم.آن شب به او زنگ زدم تا براي سينما و شام بيرون برويم . مادرم با نگراني پرسيد که مگر چه شده؟ او از آن دسته افرادي بود که يک تماس تلفني شبانه و يا يک دعوت غير منتظره را نشانه يک خبر بد ميدانست .به او گفتم: بنظرم رسيد بسيار دلپذير خواهد بود که اگر ما دو امشب را با هم باشيم. او پس از کمي تامل گفت که او نيز از اين ايده لذت خواهد برد.آن جمعه پس از کار وقتي براي بردنش ميرفتم کمي عصبي بودم. وقتي رسيدم ديدم که او هم کمي عصبي بود کتش را پوشيده بود و جلوي درب ايستاده بود، موهايش را جمع کرده بود و لباسي را پوشيده بود که در آخرين جشن سالگرد ازدواجش پوشيده بود. با چهره اي روشن همچون فرشتگان به من لبخند زد . وقتي سوار ماشين ميشد گفت که به دوستانش گفته امشب با پسرم براي گردش بيرون ميروم و آنها خيلي تحت تاثير قرار گرفته اند و نميتوانند براي شنيدن ما وقع امشب منتظر بمانند .ما به رستوراني رفتيم که هر چند لوکس نبود ولي بسيار راحت و دنج بود . دستم را چنان گرفته بود که گوئي همسر رئيس جمهور بود. پس از اينکه نشستيم به خواندن منوي رستوران مشغول شدم. هنگام خواندن از بالاي منو نگاهي به چهره مادرم انداختم و ديدم با لبخندي حاکي از ياد آوري خاطرات گذشته به من مي نگرد، و به من گفت يادش مي آيد که وقتي من کوچک بودم و با هم به رستوران ميرفتيم او بود که منوي رستوران را ميخواند. من هم در پاسخ گفتم که حالا وقتش رسده که تو استراحت کني و بگذاري که من اين لطف را در حق تو بکنم .هنگام صرف شام مکالمه قابل قبولي داشتيم، هيچ چيز غير عادي بين ما رد و بدل نشد بلکه صحبتها پيرامون وقايع جاري بود و آنقدرحرف زديم که سينما را از دست داديم.وقتي او را به خانه رساندم گفت که باز هم با من بيرون خواهد رفت به شرط اينکه او مرا دعوت کند و من هم قبول کردم .وقتي به خانه برگشتم همسرم از من پرسيد که آيا شام بيرون با مادرم خوش گذشت؟ من هم در جواب گفتم خيلي بيشتر از آنچه که ميتوانستم تصور کنم. چند روز بعد مادر م در اثر يک حمله قلبي شديد درگذشت و همه چيز بسيار سريعتر از آن واقع شد که بتوانم کاري کنم .کمي بعد پاکتي حاوي کپي رسيدي از رستوراني که با مادرم در آن شب در آنجا غذا خورديم بدستم رسيد .يادداشتي هم بدين مضمون بدان الصاق شده بود: نميدانم که آيا در آنجا خواهم بود يا نه ولي هزينه را براي 2 نفر پرداخت کرده ام يکي براي تو و يکي براي همسرت. و تو هرگز نخواهي فهميد که آنشب براي من چه مفهومي داشته است، دوستت دارم پسرم .در آن هنگام بود که دريافتم چقدر اهميت دارد که بموقع به عزيزانمان بگوئيم که دوستشان داريم و زماني که شايسته آنهاست به آنها اختصاص دهيم. هيچ چيز در زندگي مهمتر از خدا و خانواده نيست .زماني که شايسته عزيزانتان است به آنها اختصاص دهيد زيرا هرگز نميتوان اين امور را به وقت ديگري واگذار نمود. اين متن را براي همه کساني که والديني مسن دارند بفرستيد. به يک کودک، بالغ و يا هرکس با والديني پا به سن گذاشته. امروز بهتر از ديروز و فرداست.