این مطلب رو از وبلاگ دوست عزیز و برادر گرامی آقای سلطان آبادی این جا نوشتم.http://albalo.ir

میگم : - الو ... دوستت دارم
میگه : - هااا ... صدات نمیاد
میگم : - الوووووووو .... دوستت دارم
میگه : - اه ... نمیفهمم , صدات پارازیت داره
میگم : - الو , عزیزم دوستت دارم ,
میگه : - نمیشنوی ؟ میگم نمیشنوم ؟
وسط خیابون وامیستم و گوشی رو میگیرم جلوی دهنمو دادمیزنم : - آهای ... دوستت دارم
مردم مثل برق زده ها وامیستن و نگام میکنن و با انگشت نشونم میدن و هرهر مثه بز میخندن بهم
گوشی رو میذارم بغل گوشم ,
میگه : آها .. مرسی .
گوشی رو قطع می کنم .
همینه دیگه , فقط میخواست انگشت نمای عشقش بشم .
پیرت بسوزه عاشقی ...

سلام دوستان.

این اولین باره که من می شینم پای بلاگ و درد دل می کنم. چون همیشه مطالبم رو آماده می کردم و بعد مثه آدمای خیلی با کلاس وصل می شدم اینترنت و بعد هم مطلبو آپ می کردم.

تو این سال تحصیلی ای که گذشت و همچنین تا حالا ( تو این سال جدید ) من روحیاتم یه نموره داغون بود...یه جورایی غمگین بودم حسه هیچ کاری رو نداشتم...منی که یه زمانی شاخ مدرسه بودم امسال اصلا مثه گذشتم نبودم واین منو خیلی زجر می داد. ولی یه مدتیه تصمیم گرفتم که این بی حسی و نا امیدی رو بزارم کنار ... می خوام دوباره به گذشته، به اون روزای پر انرژی برگردم...و برمی گردم!

می خوام دوباره نفس بکشم!!!

همون طور که می بینید قالب بلاگ رو هم عوض کردم و می خوام از این به بعد شاد تر باشم غیر از شعر چیزای دیگه هم بنویسم و از همه مهم تر این که این جا رو ترک نکنم. می خوام این بلاگ نشان دهنده دوره های مختلف زندگیم باشه و نشون دهنده روحیاتم...پس شما هم منو ترک نکنید...این مطلب جدید رو هم می زارم که یه کم شاد شید...    یاعلی ...

اونی که دیگه غمگین نیست ... هیچکس!

فصل سکوت

آن را حس می کنم.

            در راه است و به زودی می رسد.

فصل سکوت و غم

 دوباره

می آید...!

                                                و با آسمان تاریکش مرا می بلعد.

روزهای افسردگی و سکون از راه می رسند.

                              شهر را در آغوش می گیرند

                              و پرده ی تاریکی ها را بر روی آن می افکنند.

به زودی من خواهم ماند، با آن دنیای تیره و تار

                                                            خاطرات !

 دارم به گذشته باز می گردم

                            انگار نه انگار،

                            من سرگشته روزی مسافر آینده ها بودم.

گویی

این آسمان تاریک و این فصل سکوت،

سال هاست که مرا بلعیده!