سکوت !

آزادی با زنجیر می آیی ؟

صفحه اصلی | آرشيو مطالب | تماس با من | وبلاگ رسانه |

Template

شیشه پنجره را باران شست

چه کسی،

نقش تو را از دل من خواهد شست؟

\|	نوشته شده توسط سکوت

بی خیال ها

صدای جیغ و موسیقی تند،

دود، آن جو خفه،

در جیغ ها و فریاد های شادی گم می شود.

انگار این ها روی زمین نیستند !!

خاطرات در مکش سرگیجه ها،

این تمدن، ملت، و آن جوان های دهه ی شصت :

همگی فدا شدند.

واژه هایک به یک می آیند:

کوروش، شکوه، امام، جنگ، شهید و...

آن ها پی چه بودند،

و حال...

چه مانده !!!

\|	نوشته شده توسط سکوت

نگاه کن

پیچکهای مهربانی می میرند

به چشمهایم گفتم

     نیلوفر قرمز شده است

و دیگر آبی نیست

                  آسمان هم آبی نیست

و پیچکها در تنهایی دستانم می میرند

اینجا همه چیز تاریک است و احساس افسرده ی من

که صبح را نخواهد دید

و هیچکس دستی بر دیوار شکسته اش نمی کشد

اینجا تاریک است

ای پاکترین عصاره ی من

ای مهربان دوست

به مهمانی شمع بیا

و برایم روشنایی آر    که تاریک شده ام

و باز به دیدار شب می روم و تنهایی از نو سرود می خواند

انگار فریادم صدا ندارد

و ظالم است شب

باد نمی آید

راهها خوابند

-------------------

                         از پروین عباسی - گزیده ای از شعر دیدار با شب

\|	نوشته شده توسط سکوت

صدای پای نا امیدی

دوباره می شنوم.

صدای پای نا امیدی را،

که گه گاه،

دیر و زود،

به سراغم می آید.

ولی من جوانم.

جوانم و غرق آرزو ها.

غرق شادی ها و نشاط،

می توانم.

...

این فکر آزار دهنده،

ذهنم، روحم، جانم و...

همه وهمه را می فشارد.

حسرت.

یک کلام چهار حرفی.

ولی،

پر درد!

عمر.

این یکی سه حرف است.

ولی،

این هم پر از درد است.

وای به حال روزی که،

این دو، باهم آیند.

می شوند یک دنیا درد.

یک دنیا نا امیدی.

یک دنیا آرزوی دست نیافته.

می شوند حسرت یک عمر.

حالا حرفم را می فهمی؟

حس می کنی؟

توهم صدای پایش را می شنوی؟

نا امیدی را می گویم!

نمی خواهم خودم رافریب دهم.

نمی خواهم بگویم جوانم و...

یک دنیا وقت و البته،

آرزو!

می دانم که دیر یا زود،

امروز یا فردا،

من هم مثل آن پیر مردان گوشه پارک،

خاطرات جوانی ام را،

تک به تک،

خواهم شمرد!!!

\|	نوشته شده توسط سکوت

آن گاه یک روز مرگ آمد. با همه ی متانت اش. با همه ی سنگینی اش. با همه تلخی و هراس ناکی اش. مهتاب قایق های کاغذی مرا که در آب شناور بودند غرق کرد و من بادبادک او را پاره کردم. او ماشین کوکی مرا شکست و من موهای عروسک اش را کشیدم. بعد هر دو چاقو هامان را در آوردیم. دست هامان از شدت هیجان می لرزید و چشم هامان خیس شده بود. مرگ در چند قدمی ایستاده بود. بعد هر دو چاقو هامان را در سینه های هم فرو بردیم.

مصطفی مستور - چند روایت معتبر - صفحه ی 26

:: نوشته های پیشین

وهم سبز قصه ! خواب یا مرگ؟ قهرمان زندگی برای زیستن گاهی این گوشه کنار... دفترچه سایه روشن روزهای تاکنون

:: آرشيو مطالب

آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 خرداد 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 شهریور 1385 مرداد 1385 تیر 1385 خرداد 1385 اردیبهشت 1385 آرشیو کامل وبلاگ

:: آرشیو موضوعی

ادبیات اندیشه یادداشت طنز هنر Technorati Blog Tools

:: بخش ويژه

سکوت !

Template

pctfx3.3

Desert Float Template

میزبانی میزبان هاست دامین دامنه دومین